POKUŠAJ SKRIVANJA STRAVIČNE ISTINE-Lekcija iz Černobila

Danas na ovom ugroženom području koje zahvata oko 130.000 kvadratnih kilometara prosečna doza radioaktivnosti iznosi između 75 – 140 milisiverta (mSv) što je u granicama dozvoljenog, ali zagađenost zemljišta i prirodnih resursa iznosi 40 kilobekerela (Bqk) po kvadratnom metru, dok se u prvoj zoni zagađenja kreće od 0.4 – 0.6 miliona bekerela! Da biste stekli uvid koliko je to zagađenje, rećićemo da je u svetu prosečna doza radijacije 2 milisiverta, odnosno 1 kilobekerel po metru kvadratnom. Ovo znači da je na ugroženom području zagađenost radioaktivnim materijalom 60 puta veća nego što je to normalno!
Osobe koje su prve stigle na mesto nesreće i pristupile čišćenju u krugu od 40 kilometara oko reaktora (vatrogasci, vojska, osoblje elektrane), ironično su nazivane ‘likvidatorima’. Bilo ih je stotinjak hiljada i samo su pojedinci bili opremljeni dozimetrima i potpuno ispravnom opremom za zaštitu od radijacije. Oni su evakuisali oko 150 hiljada stanovnika iz ‘zabranjene zone’ koja je proglašena opasnom tek 2 dana nakon eksplozije, mada je radijacija bila tolika da je, po pravilu, i čitav Kijev morao biti evakuiran, ali… Kolika je bila radijacija kojoj su ljudi bili izloženi govori još nekoliko frapantnih podataka: vojnici i ostali koji su helikopterima dovoženi da na vrhu reaktora čiste lopatama radioaktivne otpatke radili su po smenama, a jedna smena trajala je od 1 do 2 minuta, maksimalno ! Takođe, svako vozilo koje je ušlo u zonu katastrofe: helikopteri, kamioni, vojna vozila, bageri… više nikada nisu smeli napustiti tu zonu, jer su u sebe upili toliku radijaciju da bi bili fatalni kada bi se takvi vratili u zdrave zone odakle su došli. Zbog toga su tamo, nakon svega, formirana prava groblja tih vozila i helikoptera (slika desno gore).
Zdravstveno stanje prvih ‘spasilaca’, kao i stanje raseljenih, nije nikada praćeno, a tadašnja vlada je izdala naredbu da je sve u vezi černobilske katastrofe strogo čuvana tajna. I ostala bi da katastrofu nakon par dana nisu otkrili švedski naučnici. Inače, bilo je potrebno šest godina da se stranim stručnjacima i domaćim naučnicima dozvoli ulaz u zabranjeno područje kako bi ispitali sve posledice havarije.